Rəhmətlik şairimiz Bəxtiyar Vahabzadə kosmosa uçmağı ilk dəfə bacaran Yuri Qaqarinə "İki saat” adalanan şeir həsr etmişdi. Bu misralar da həmin sənət əsərindəndir. Şairimiz Qaqarinin Yer kürəsinin başına dolandığını müddəti nəzərdə tutub, keçirdiyi hissləri çək-çevir edir. Sözsüz ki, bütün bədii əsərlərdə olduğu kimi, burda da əsas məqsəd həmin suallara cavab almaq yox, Qaqarinin kosmosa uçmasının möhtəşəmliyini əks etdirməkdir.

Azərbaycan millisi San Marino yığması ilə görüşə ciddi hazırlaşmışdı. Lap ölüm-dirim oyunu kimi. AFFA xeyli xərc çəkmiş, çarter reysi ilə bir təyyarə adam səfərə çıxmışdı. Özü də bu səfər təxminən 10 gün davam etmişdi. İlin-günün bu vaxtında bu qədər xərc çəkmək hansısa beynəlxalq turnirdə çıxış etmək, yaxud da seçmə mərhələnin həlledici oyunun hazırlığı üçün deyildi. Məqsəd Malta və San Marino ilə yoxlama oyunlarına yaxşı hazırlaşmaq, Avropanın ən zəif yığmalarından sayılan rəqiblər üzərində qazanılacaq qələbələrlə gözə kül üfürmək idi. Amma bu plan baş tutmadı. Malta yığmamızdan daha məzmunlu oynayıb, qapımıza iki cavabsız top vurdu. San Marino isə faktiki dünyanın ən zəif yığmasıdır. Həvəskar statuslu futbolçuların belə forma geyindiyi komanda FİFA-nın reytinq cədvəlində sonuncu yeri tutur.

AFFA-nın qarşıya qoyduğu məqsədin yalnız 50 faizinə çatmaq mümkün oldu. Loru dildə desək, həyətdəki məhlə uşaqlarının belə məğlub edəcəyi San Marinonu rahatlıqla üstələmək, böyükhesablı qələbə qazanıb, qürrələnmək mümkün olmadı. Oyunda ilk qolun San Marinodadan gəlməsi, komandamızın məğlub duruma düşməsi utanmaq üçün xeyli əsaslar verir. Bax burda mən hörmətli şairimiz Bəxtiyar Vahabzadənin sualını xatırlayıb, onu bir qədər fərqli formada AFFA-ya, Ayxan Abbasova, milli komandamızın üzvlərinə vermək istədim. San Marino hesabı açıb, 18 dəqiqə öndə oynayanda onlar hansı hissləri keçirdilər? Utandılarmı, xəcalət çəkdilərmi? Hansı duyğularla oturduqları yerdə qaldılar, meydanda Azərbaycan millisinin formasıyla topun arxasınca qaçanları xəcalət təri basdımı?

Bu sualların cavabını yalnız özləri bilir. Lakin az-çox onları tanıdığımdan heç inanmağım gəlmir ki, San Marinonun öndə olduğu dəqiqələrdə bu adamlar bizim çəkdiyimiz xəcalətdən özlərinə pay götürdülər. Milliyə ürəyi yananlar biz olduğumuz kimi, onun FİFA reytinq cədvəlinin sonuncu komandasına uduzmasına görə xəcalət çəkənlər də biz olduq. Hələ yaxşı ki, sonradan iki qol vurub, oyunu çevirə bilik. Bununla da futbol tariximizə növbəti xəcalət səhifəsinin yazılmasının qarşısı alındı. Sərgilənən oyun isə gələcəyə ümidlə baxmaq üçün heç bir əsas vermədi. Hiss etdik ki, qarşıda bizi hələ neçə-neçə məğlubiyyətlər gözləyir.

Rəhman Daşdəmirov oyunun son dəqiqələrində üzərinə gələn topu tutub, sonra da vaxtı yubadan qapıçı Şahruddin Məhəmmədəliyevin başından öpdü. Təxmin etmək çətin deyildi ki, bizimkilər hakimin oyunu tezliklə bitirməsini, bununla da qələbənin və AFFA-nın ayıracağı mükafatın əldən çıxmamasını arzulayırdılar. Millimizin üzvləri San Marinoya uduzmaqdan qorxurdular. Bəli, bunu oyundan sonra elə Rəhmanın özü də etiraf edib. Əminəm ki, qorxan təkcə o deyildi. Cahangir Fərəcullayev də qorxurdu, Ayxan Abbasov da. Qorxan gözə çöpün düşməsi isə hamının bildiyi həqiqətdir. Gözünüzü qoruyun, cənablar. Bu dəfə düşmədisə, gələn dəfə ora çöp düşəcək.

Amal Abuşov